Niedawno wzbogaciłem kolekcję sprzętu audio o magnetofonik Protona Minifon P-55. Długo gdzieś czekał na ujrzenie światła dziennego, więc przed nami żmudne czyszczenie. Tymczasem na gorąco prezentuję go tak, jak otrzymałem, dlatego wybaczcie zabrudzenia (będę uzupełniał zdjęcia kiedy już zabiorę się za niego).
Minifon P55 jest miniaturowym rejestratorem audio (choć w tamtych czasach chodziło głównie o głos, bo trudno od tej technologii wymagać jakiegoś charakteru HiFi), opracowanym i zbudowanym w 1955 roku przez Protona GmbH w Hamburgu (Niemcy). Był to następca Minifona Mi-51.
Podobnie jak Mi-51, w jego konstrukcji wykorzystano miniaturowe lampy elektronowe, a dźwięk nagrywany był na bardzo cienkim metalowym drucie.
Magnetofon znacznie różni się od Mi-51, ale zawiera wiele rozwiązań wspólnych z Mi-51. Innymi słowy: bez Mi-51 P-55 nie mógłby istnieć.
Wszystkie przyciski sterujące i połączenia znajdują się z przodu urządzenia. Na środku znajdują się cztery duże guziki sterujące, a po lewej regulacja głośności. W lewym dolnym rogu znajduje się 3-pinowe gniazdo do podłączenia zasilacza (PSU). Na dole po prawej znajduje się gniazdo wejścia/wyjścia.
P-55 został zaprezentowany małej wybranej publiczności, zaledwie dzień przed Hannover Messe (Targi Hanowerskie) w 1955 roku. Został dobrze przyjęty i stał się wiodącym produktem Protony przez następne pięć lat. Nie był jednak tani: na początku standardowy model (S) kosztował 925 DM, a wersja long-play (L) 985 DM.
Na początku lat 60. P-55 został zastąpiony przez modele Attaché i Special. Jednym z najbardziej znanych użytkowników P-55 był Reinhard Gehlen, szef powojennej niemieckiej służby wywiadowczej OG. Podczas II wojny światowej major Wehrmachtu Gehlen był szefem niemieckiego wywiadu wojskowego w sekcji wschodniej. Po wojnie Amerykanie powierzyli mu dowództwo nad nową niemiecką służbą wywiadowczą, która nosiła jego nazwisko: Organisation Gehlen (OG). W 1955 roku OG zamówiła ponad 80 sztuk P-55, które były używane do potajemnego nagrywania rozmów, nawet przez samego Reinharda Gehlena. W 1956 roku OG przemianowano na Bundesnachrichtendienst (BND).
P-55 był również używany przez amerykańską Centralną Agencję Wywiadowczą (CIA) do różnych tajnych (elektronicznych) zastosowań wywiadowczych (ELINT) (np. automatyczne nagrywanie gdy pojawiał się dźwięk). Jednostki były nawet modyfikowane i przebudowywane także w celu nagrywania sygnałów wideo.
Według raportu CIA z 21 grudnia 1956 r. Minifon P-55 został zakupiony w dużych ilościach przez ówczesne NRD (Niemcy Wschodnie), był modyfikowany przez Stasi na potrzeby rosyjskiego KGB.
Przygotowano na podstawie https://www.cryptomuseum.com/covert/rec/minifon/p55/#doc_3